दोस्रो गजल
विभेदी यो संसारमा, आफ्नो जीवन बेक्कार लाग्यो
नयनबाट बर्षा झर्दा, आफ्नो भन्ने धिक्कार लाग्यो ।
मरुँ भने सत्रु हाँस्ने, बाँचु धरतीको बोझ,
यस्तै रैछ मेरो जीवन, थलो चित्कार लाग्यो ।
मनको बह मनैभित्र, कहने पो कसलाई हो र,
आफ्नो भन्ने पराई भयो, गुपचुप हितकार लाग्यो ।
जन्मथलो कमएथलो, सबै गर्छन् आफ्नै भलो,
अथ्र्याउँदा आफैँलाई, रोदनको गितकार लाग्यो ।
एक्लै हिँड्छु, एक्लै बोल्छु, एक्लै बाँच्छु नाच्छु पनि,
संसारको नै पृथक बन्न, पागलपन नै स्वीकार लाग्यो ।
मेरो भन्ने पराई भए, पराई भन्ने बिलाई गए,
सबै सबै टाढा भए, आफु सबको सिकार लाग्यो ।
नयनबाट बर्षा झर्दा, आफ्नो भन्ने धिक्कार लाग्यो ।
मरुँ भने सत्रु हाँस्ने, बाँचु धरतीको बोझ,
यस्तै रैछ मेरो जीवन, थलो चित्कार लाग्यो ।
मनको बह मनैभित्र, कहने पो कसलाई हो र,
आफ्नो भन्ने पराई भयो, गुपचुप हितकार लाग्यो ।
जन्मथलो कमएथलो, सबै गर्छन् आफ्नै भलो,
अथ्र्याउँदा आफैँलाई, रोदनको गितकार लाग्यो ।
एक्लै हिँड्छु, एक्लै बोल्छु, एक्लै बाँच्छु नाच्छु पनि,
संसारको नै पृथक बन्न, पागलपन नै स्वीकार लाग्यो ।
मेरो भन्ने पराई भए, पराई भन्ने बिलाई गए,
सबै सबै टाढा भए, आफु सबको सिकार लाग्यो ।
२०७०–१२–२४
Comments
Post a Comment